تاريخچه حوزه علميه خواف

تاريخچه حوزه علميه خواف

در ولایت خواف از نیمه قرن پنجم هجری قمری خواجه نظام الملک توسی، وزیر ملک شاه سلجوقی، نظامیّه خرگرد را در خواف جهت نشر و پیشبرد علوم اسلامی دایر کرد که بعد از چهار قرن از رونق افتاد.

سپس خواجه غیاث الدّین پیراحمد خوافی، وزیر شاهرخ تیموری، به جای آن مدرسه ای به ‏نام غیاثیّه در خرگرد تأسیس کرد که این مدرسه هم بعد از روي كار آمدن حكومت صفويه رو به افول گذاشت.

از دوران افشاریه طالبان علوم دینی فقه حنفی برای تحصیل به کشورهای هند، پاکستان و افغانستان عزیمت می کردند.

پس از فارغ التّحصیل شدن مرحوم مولانا خواجه شمس الدّین مطهّری(ره) و مراجعت ایشان از هندوستان در سال ۱۳۲۵ هجری شمسی با همکاری و همراهی مادّی و معنوی حاج خواجه محی الدّین احراری که از روحانیون و وعّاظ و رجال مشهور خواف بود بنا به درخواست اهالی خواف حوزه علمیّه احناف خواف تأسیس گردید .

این حوزه در سال ۱۳۸۰ هجری قمری برابر با ۱۳۴۰ هجری شمسی درست پس از شانزده سال تحت عنایت خداوندی و کمک ‏های مردم خِیّر خواف به یک ساختمان هر چند ساده و گلی در فراخور استعداد و بودجه مالی آن زمان، امّا مستقل و مجزّا در کنار مسجد بلال رضی الله عنه معروف به «مسجد سرده» تبدیل گشت.

بعد از مدّتی از آن جا که ساختمان مدرسه کهنه و کوچک بود، به ساختمان فعلی که در اوّل میلان پیراحمد جنب مزار مرحوم خواجه غیاث الدّین پیراحمد خوافی است، منتقل گرديد و در سال دوم انقلاب اسلامی یعنی ۱۳۵۸ شمسی مورد بهره برداری قرار گرفت .

مرحوم مولانا شمس الدین مطهّری تا سال ۱۳۶۹ مدیریت و سرپرستی حوزه را بر عهده داشتند. پس از رحلت این بزرگوار، بنابر تصویب و تأیید جامعه روحانیّت و مردم دین دوست منطقه, مسئولیّت و سرپرستی حوزه بر دوش فرزند ایشان مولوي حبیب الرّحمن نهاده شد .

علوم متداول در حوزه ی علمیه دروسی را که طلّاب تحصیل می نمایند شامل فقه، اصول، احکام، صرف، نحو، حدیث، معانی, بیان، تفسیر، فلسفه، منطق و تاریخ در سه مقطع می باشد . مقطع مقدّماتی شامل سه سال، مقطع سطح شامل چهار سال و  مقطع عالی شامل سه سال است که طلاب پس از پایان دوره عالی و حدیث، فارغ التّحصیل شده و مراسم دستاربندی آنان با شکوه خاصّ معنوی و روحانی برگزار می گردد.

اهميت و تأثير حوزه

حوزه علمیه احناف خواف از همان ابتدا تا کنون تأثیر بسزایی در پیشبرد اهداف دینی و حلّ مشکلات اجتماعی مردم داشته و به عنوان خانه امید مردم به حساب می آید و علاوه بر شهرت منطقه ای و کشوری در خارج از کشور نیز شناخته شده می باشد. هم چنین می توان گفت در حقیقت این حوزه منشأ تأسیس و پایه گذاری بیشتر مدارس دینی منطقه بوده است؛ چرا که بیشتر اساتید حوزه های علمیّه منطقه از فارغ التّحصیلان این حوزه می باشند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.